Abstrakcja metafizyczna
Moja praktyka artystyczna koncentruje się wokół wypracowania uniwersalnego języka plastycznego sprzyjającego doświadczeniu duchowości, który mógłby oddziaływać bezpośrednio na odbiorcę — poza narracją czy koniecznością intelektualnego odszyfrowywania znaczeń. W swoich pracach poszukuję płaszczyzn, które łączą ludzi zamiast ich dzielić. W ten sposób powstała moja koncepcja abstrakcji metafizycznej, którą traktuję jak wizualną melodię: formę przemawiającą na podświadomym, instynktownym poziomie – poprzez rytm, światło, kolor i materię.
Źródłem mojej twórczości jest troska o głębię doświadczenia własnego i odbiorców oraz sprzeciw wobec redukowania go do tego, co powierzchowne. Duchowość rozumiem nie jako sferę oderwaną od materii, lecz jako wymiar immanentny — obecny w ciele, w przestrzeni i w codziennym byciu w świecie. Interesuje mnie moment, w którym to, co cielesne czy materialne, staje się nośnikiem doświadczenia wewnętrznego.
Istotnym punktem odniesienia w mojej pracy jest koncepcja świątyni, rozumianej nie jako znak przynależności do określonej tradycji religijnej, lecz jako archetypiczna przestrzeń kontemplacji i skupienia. To myślenie leży u podstaw prac inspirowanych architekturą i sztuką sakralną, pojmowanymi szeroko i uniwersalnie. Prace te nie są próbą przedstawienia konkretnych miejsc, lecz intuicyjnym zapisem doświadczeń wywoływanych przez obcowanie z takimi przestrzeniami.
Pracuję powoli, wykonując zarówno reliefy w drewnie, jak i prace malarskie. Korzystam głównie z techniki tempery żółtkowej, tworząc płaszczyzny poprzez nakładanie licznych półprzezroczystych warstw farby. Pozwala to budować obraz stopniowo — poprzez subtelne przenikanie się barw, światła i materii. Prace te nie są więc jednorazowym zapisem, lecz wynikiem długiego, skupionego procesu, w którym forma wyłania się powoli, podobnie jak kształtuje się doświadczenie kontemplacji. Obok prac studyjnych tworzę również realizacje wielkoformatowe we wnętrzach architektonicznych, w których istotną rolę odgrywa cielesne doświadczanie przestrzeni.
Moje prace nie opowiadają historii ani nie proponują zamkniętych interpretacji. Funkcjonują raczej jako fragmenty większej całości i zapraszają do zatrzymania się, uważnego patrzenia i wejrzenia w głąb własnego doświadczenia.
Więcej o moich poglądach artystycznych można przeczytać w wywiadzie dla portalu Culture.pl:
- The Art of Inner Necessity: An Interview with Joanna Mazuś (Culture.pl, EN)
- Polskie tłumaczenie wywiadu
„Joanna Mazuś podchodzi do malarstwa z analityczną precyzją i filozoficzną głębią. Tworzy abstrakcyjne struktury, które tętnią duchową intensywnością.”
— Faustyna Sroka, kuratorka wystawy Dom dla Imienia